MENU

Jonge managers in spé stil krijgen

Donderdag 17 januari, 6:15. Deze ochtend ging ik voor ons trainingsprogramma met 12 collega’s op weg naar het dominicanenklooster. Ze wisten van niks en konden alleen maar genieten van het koude winterbeeld dat door de enigszins beslagen ruiten te zien was op weg naar Huissen. Toen we in schemerdonker door de grote kloosterpoort reden was de sfeer gezet.

Ondergedompeld in het klooster
Bij de ingang van het gebouw werden we ontvangen door lekendominicaan Theo Menting, die ons begeleidde naar een zolderkamer van het klooster. Ondanks dat we nog geen instructies hadden gehad, was de normaal zo luidruchtige groep stil. En nou juist deze stilte was precies wat we zouden ondergaan vandaag. Tot half 2 zouden we stil zijn, bewust, samen, maar toch alleen met eigen gedachten.

Na de instructie nam Theo ons mee naar de kapel, waar een kloosterzuster ons wees naar de koude houten zetels tegen de wand van het koor. We konden alleen maar wachten, kijkend naar de glas in lood ramen, de schaduwen van de kaarsen en luisterend naar de wind die huilde om het gebouw. Het was duidelijk te zien dat de kloosterzuster gewend was aan de stilte aan de manier waarop ze de klokken luidde om de ochtenddienst aan te kondigen: ritmisch, onverzettelijk, in alle rust. Eén voor één kwamen de dominicanenbroeders binnen en gingen voor in het ochtendgebed.

Omgaan met stilte
Het ontbijt wat volgde was een confrontatie met de stilte. Waar normaal gesproken luid wordt gesproken was er nu ongemakkelijk oogcontact en waren er ontwijkende blikken. Maar juist stil zijn in de groep leverde voor mij een soort wederzijdse acceptatie op waardoor ik eindelijk beter kon focussen op mezelf, in het hier en nu. Voor volgens mij iedereen kwam dit moment in de periode die volgde. Sommigen leken eerst nog hun onrust te moeten uitten door bijvoorbeeld het organiseren van boeken in de bibliotheek, of het ontdekken van het klooster. Maar langzamerhand leek iedereen in dezelfde modus te komen, waar nu ook op elkaar de rust werd uitgestraald.

Deze modus werd versterkt door de meditatie die werd geleid door broeder Menting in een speciaal ingerichte stilteruimte in het klooster. Ook onze gedachten kregen richting door een reflectie op een tekst over de kellenaar; de econoom van de abdij. Mijn collega stelde toen we de tekst met Theo bespraken dat hij van deze tekst meer had opgestoken dan andere teksten over management en leiderschap tot nu toe. We gingen terug de stilte in en Theo nam ons weer mee naar de kapel.

Stille emotie
In de middagmeditatie in de kapel sloten we aan bij vrijwilligers van een hospice uit de buurt. Hier werden we uitgenodigd om een kaarsje te branden en een persoonlijke wens uit te spreken. Wegens de andere gasten, maar ook doordat we inmiddels met onze gedachten waren doorgedrongen tot wat écht belangrijk is bij onszelf en om ons heen was de dienst emotioneel. Het niet kunnen uitspreken van je gevoelens in de lunch erna zal ik nooit vergeten.

Wat ik achterlaat is mijn onrust, die ik vaak projecteer op de mensen om me heen. Wat ik meeneem is de rust. Die kan ik goed gebruiken.

Sjoerd

Sjoerd Wiersma neemt op dit moment deel aan het management trainee programma van Imtech, waar hij als toekomstig manager de ruimte krijgt om zich samen met zijn collega’s in de breedte te ontwikkelen. De achtergrond van Sjoerd ligt bij innovatiemanagement; hij heeft in het verleden bijvoorbeeld gewerkt aan economische studies en internationale beleidsprogramma's op het gebied van duurzame energie, onder andere in West Afrika. In de toekomst zal Sjoerd zich ook voor Imtech hiermee bezig houden.

Terug

Wanneer is er wat te doen?

Kalender wordt geladen...

Bekijk het volledige overzicht >

Volg ons op Twitter Twitter icon

Ontvang onze nieuwsbrief

Blijf op de hoogte en meld u aan voor de nieuwsbrief
Aanmelden

Lees hier de Kloosterkrant

Het Klooster in beeld