MENU

Jij bent mijn zoon niet meer

Door: Martina Heinrichs

“jij bent mijn zoon niet meer”. Dit zijn de woorden van een Albanese vader die zijn zoon verstoot nadat hij erachter gekomen is dat hij van mannen houdt. Acht jaar heeft de jonge man van 28 zijn familie niet meer gezien. Ook zijn broers en zussen niet, want vader is de baas en zij durven zijn contactverbod niet te overtreden. Twee Afghaanse geliefden van hetzelfde geslacht worden op een geheime plek bij het vrijen betrapt en in brand gestoken door de broer van een van hen. Terwijl de een kan vluchten, wordt de ander twee dagen later door een eigen familielid vermoord. Daar staan geen sancties op. Homoseksuele mannen en lesbische vrouwen zijn vogelvrij in dit land. En zo zijn de verhalen talrijk van de vrouwen en mannen, allemaal vluchtelingen en asielzoekers uit AZCs en noodopvanginrichtingen door heel Nederland die bij prachtig zomerweer begin mei een ontspanningsweekend in het dominicanenklooster doorbrengen. Voor zover mogelijk kunnen ze hier even alle zorgen omtrent de asielprocedure vergeten en de trauma’s en herinneringen aan vreselijke gebeurtenissen uit het verleden achter zich laten. Zelfs in hun nieuwe omgeving, in de opvangcentra zijn ze niet altijd zeker voor homohaat en pesterijen die hen door medebewoners worden aangedaan. Hoe meer kunnen ze genieten van de vrije en warme sfeer in het klooster, van de kloostertuin waar ze in de schaduw van de rode beuk een schilderworkshop volgen, en van de omgeving tijdens een wandeling naar de oevers van de Rijn. Onder het gezamenlijke koffiedrinken na de zondagse viering met de kapelgemeenschap en de paters dominicanen ervaren ze veel belangstelling en acceptatie. In de groep zijn Moslims en Christenen. Van de geloofsgemeenschappen in hun landen van herkomst hoeven ze een dergelijke bejegening niet te verwachten. Ook daar – dus niet alleen in de gezinnen – is homoseksualiteit een taboe, ja des duivels. Op de disco-avond worden al deze spanningen uit het lijf gedanst, met muziek uit hun landen van herkomst: Ivoorkust, Nigeria, Oeganda, Sierra Leone, Iran, Afghanistan, Albanië, Syrië en Libanon. En heerlijk gegeten werd er ook, pittig gekruide spijzen door hen zelf bereid. In de meeste opvangcentra mogen ze niet zelf koken, hier konden ze dus helemaal hun gang gaan. Capella Phos, het koor van de kloosterkapel, trakteerde het gezelschap spontaan op een privé miniconcert. De groep kon het erg waarderen. Wat is het toch fijn om weer eens van de mooie dingen des levens te mogen genieten.

Dit weekend is tot stand gekomen in samenwerking met de COC Asylum Seekers Support Group die in Nijmegen en op andere plekken in Nederland ontmoetingen en gespreksgroepen buiten de opvangscentra om aanbieden. Voor het eerst dus een heel weekend, voor herhaling vatbaar.

Terug

Wanneer is er wat te doen?

Kalender wordt geladen...

Bekijk het volledige overzicht >

Volg ons op Twitter Twitter icon

Ontvang onze nieuwsbrief

Blijf op de hoogte en meld u aan voor de nieuwsbrief
Aanmelden

Lees hier de Kloosterkrant

Het Klooster in beeld