MENU

Onder dominicanen - door Tommy Wieringa

Onderstaande column door Tommy Wieringa verscheen recent in 'de Gelderlander'.

Lang geleden was ik een paar jaar samen met een vrouw die niet alleen kon zijn. Ik wilde schrijven, zij wilde bij mij zijn. Ik kreeg geen woord op papier zo en opperde dat ze toch ook wel eens naar haar eigen huis kon gaan, maar ze zei dat ze de sleutel van haar studentenkamer verloren was.
Zo kwam ik voor het eerst in het gastenverblijf van het Dominicaner klooster aan de rivier terecht, op de vlucht voor een vrouw die niet alleen kon zijn. Ik bleef een week, werkte hard en wandelde door de uiterwaarden. Op een strandje tussen de kribben vond ik een brief in een fles, gepost door een eenzaam meisje uit Amersfoort. Ik heb haar een briefje teruggeschreven waarin stond dat we zowel voor ons geluk als ons ongeluk afhankelijk zijn van andere mensen – en dat het daarom goed is om veel met jezelf alleen te zijn.
Toen de relatie met de vrouw werd beëindigd en ik haar en haar spullen verhuisde, opende ze de deur van haar geheime kamer met de sleutel die ze al die jaren gewoon bij zich had gedragen. Daarbinnen had een wekkerradio drie jaar lang de verkeerde tijd aangegeven.
Je kunt, weet ik sindsdien, veel leren van mensen die niet het beste met je voor hebben.
Het klooster ben ik blijven bezoeken. Zes jaar geleden was ik er voor het laatst, maar op donderdagmiddag schuif ik mijn benen weer onder tafel zoals in het gedichtje van Lévi Weemoedt.
‘Toen zij na vijftig jaar, door Toeval’s grillige leiding,/ zijn stulp weer intrad, aanschoof in het licht / en vroeg of hij nog nieuws had sinds hun scheiding, / dacht hij lang na en sprak: ‘De zeug het weer ‘ebigd’.’
Toch zijn er dingen veranderd. Er is nu internet op de gastenkamers en een filiaal van Albert Heijn heeft zich in het uitzicht op de uiterwaarden gedrongen. De laatste kleur is uit de baarden van de paters geweken. Er stierven er heel wat in de tussentijd, onder wie Wim Bos, die een maquette van het klooster maakte die bij de ingang staat. Daarop is ook de toegang tot het grafgewelf in de tuin te zien, met een ijzerdraadje als trapleuning, de toegang tot de onderwereld waarin hij nu ook zelf is afgedaald. De trompetboom in de tuin heeft een reuzengroei doorgemaakt.
Een paar dagen voor mijn komst schreef een bezoeker in het gastenboek: ‘Tegen zoveel rust kon ik even niet op. Ik ben dus al vertrokken’.

Foto: Johan Jacobs

Terug

Wanneer is er wat te doen?

Kalender wordt geladen...

Bekijk het volledige overzicht >

Volg ons op Twitter Twitter icon

Ontvang onze nieuwsbrief

Blijf op de hoogte en meld u aan voor de nieuwsbrief
Aanmelden

Lees hier de Kloosterkrant

Het Klooster in beeld